Ciekawych wniosków, z punktu widzenia astrologii, mogą dostarczyć prace nad analizą symboli astrologicznych. Co dostrzegamy w różnych symbolach astrologicznych. Jak postrzegano je w odległej historii?

Na początek Słońce:

Dla mnie jest to obraz człowieka, który otoczył swoją wioskę palisadą. Równie dobrze może to być wszystko widzące oko.
Symbol Słońca występuje od najdawniejszych czasów we wszystkich kulturach i prawie zawsze oznacza to samo, czyli Słońce. Jest to podstawowy symbol zachodniej ideografii. W mistyce kabalistycznej ten symbol oznacza Archanioła Michała, któremu przypisano niedzielę jako dzień tygodnia.
To również symbol złota, czy wodoru w 19-wiecznej chemii Daltona.
W astrologii ezoterycznej jest to symbol oznaczający „iskrę bożą” istniejącą w każdym człowieku.  Można tutaj zacytować Kartezjusza: „Myślę, więc jestem

W starożytnej Mezopotamii używano jeszcze innego symbolu Słońca:

Około roku 1000 p.n.e ten symbol reprezentował Słońce i boga słońca – Szamasza (największą siłę, najwyższą świętość). W pewnym sensie nawiązuje do symbolu:

który reprezentuje Isztar (boginię Wenus).
We wcześniejszym okresie (około 2500 r. p.n.e.) używano symbolu:

który oznaczał bóstwo księżyca Nannan (w późniejszym okresie bóstwo Sin).
Widoczny na symbolu sierp Księżyca jest charakterystyczny dla tejże szerokości geograficznej. A propo geografii, w średniowieczu używano symbolu:

który symbolizował mapę świata. Linia pionowa oznacza południk, linia pozioma – rzekę Nil (lewa strona) i rzekę Don (prawa strona). Prawa górna ćwiartka to Europa, lewa – Afryka. Dolna połowa to Azja a kropka pośrodku to Jeruzalem.

Ciekawostki:
Dla szwedzkich skautów symbol słońca oznacza – „musiałem iść do domu”. A w kulturze hobo (współczesnych amerykańskich nomadów) oznacza: uwaga, tutaj są źli ludzie. 🙂