Minimalizm – to nurt muzyczny z lat 60-tych.  Za głównych jego twórców uznaje się Terry’ego Rileya, Mortona Feldmana, La Monte Younga, Steve’a Reicha i Philipa Glassa. W kontekście estetyki minimalistycznej, można także wspomnieć o dokonaniach Johna Cage’a. Uprawianie muzyki minimalistycznej ma wiele cech wspólnych z jazzem i rockiem.

Słuchanie P. Glassa (ur. 31 stycznia 1937 w Baltimore) to czytsa przyjemność, która rozpoczęła się dla mnie w drugiej połowie lat 80-tych, gdy na Łódzkich Konfrontacjach zobaczyłem film Koyaanisqatsi Godfreya Reggio (pierwszy film z tzw. Trylogii Qatsi, na którą składają się również Powaqqatsi i Naqoyqatsi).

Koyaanisqatsi oznacza w języku Indian Hopi:

1. szalone życie,

2. życie pozbawione równowagi,

3. życie w zgiełku,

4. dążenie do katastrofy,

5. stan, w którym należy zastanowić się nad zmianą trybu życia.

Jako angielski podtytuł filmu używany jest zwrot Life out of balance (życie pozbawione równowagi).

I na koniec coś astrologicznego:

Prophecies